Рэкалекцыйная навука на Вялікі Пост_2014

Што я шукаю

***

            Адзін чалавек заблукаў на пустыні і некалькі дзён скітаўся па бяскрайныяй прасторы распаленага сонцам пяску. Быў ледзьве жывы. Раптам непадалёк сябе ён убачыў чалавека, гандляра гальштукаў, які нічога пры сабе нямеў апрача мноства разнастайных гальштукаў. І калі падыйшў да яго бліжэй, той яму запрапанаваў, што прадасць яму адзін з іх, чалавеку, які ледзь не паміраў ад смагі. Для тога змучанага вандроўніка гандляр гальштукамі здаваўся быць шалёным. Ну падумайце, хто маючы здаровы розум будзе прадаваць гальштук чалавеку, які адзінае чаго прагне - гэта вады? Ад  якой нават залежыць яго жыццё.

            Гандляр гальштукамі паціснуў плячыма, запакаваў свой тавар і пайшоў далейшым шляхам. А перад змораным вандроўнікам была нязведаная дарога, па якой ён крочыў выбіваючыся з апошніх сілаў. Калі прайшло крыху часу і ўжо пачало цямнець, вандроўнік той ледзь жывы крочыў наперад у невядомае, цяжка перабіраючы нагамі аж урэшце спыніўся, падняў галаву і проста нямог паверыць: ён стаяў перад дарагім рэстаранам, каля якога на паркінгу знаходзілася мноства рознага транспарту, а вакол паркінгу і будынку прасціралася на усе бакі бязлюдная пустыня.

            З вялікай цяжкасцю той вандроўнік дабраўся да ўваходных дзвярэй, адчыніў іх і ледзь не губляючы прытомнасць напраўголас прамовіў:

- дайце вады!

- прабачце, адказаў яму, стоячы непадалёк афіцыянт,

- мы не прымаем гасцей без гальштука!

            Дарагія браты і сёстры! Гэты маленечкі аповед, аўтарам якога з'яўляецца Бруна Фэррэра, можа стаць для нас добрым разважаннем у нашых жыццёвых пошуках. Час Вялікага Посту - гэта таксама мая маленькая вандроўка на пустыню у якой я магу адчуць дыскамфорт,  а таксама цяжкасці і выпрабаванні звязаныя з гэтым падарожжам. На маім шляху можа нараджацца безліч пытанняў, на якія я хацеў бы атрымаць адказы. Што я шукаю на пустыні, калі крочу па ёй у час Вялікага Посту ці наогул па жыцці?

            Перадусім я імкнуся наследваць свайго Настаўніка Езуса Хрыста, які перадамною адкрывае неабходнасць гэтай пустыні. Не столькі ў плане геаграфічным, колькі ў духоўным. Яна датычыць духоўнага жыцця ў якім мне дапамагае Дух Святы. Ён кіруе і вядзе мяне па гэтай пустыні, каб праз Хрыста лепш пазнаць Айца і Яго волю.

            На дарозе веры ад досведу пустыні мы нікуды не дзенемся. Нам раней ці пазней прыдзецца з ёй сутыкнуцца. Калісьці мы былі пэўныя ў сваёй веры, маглі ў нейкім сэнсе адчуваць яе эмацыйна, нам здавалася, што да Бога можам амаль дакрануцца, як раптам аказваемся ўсяго гэтага пазбаўлены.

            Мы пачынаем перажываць іншы досвед: няма ўжо мінулага энтузіязму на малітве, эмоцыі нашы нічога не адчуваюць, што было раней. Нам становіцца цяжка выразіць удзячнасць і праслаўленне Бога падчас малітвы. Мы таксама адчуваем цяжкасці ў адносінах да бліжніх.

            Здаецца мы не сталі горшымі, толькі тое мінулае пачуццё блізкасці Бога кудысьці бясследна знікла, а Яго любоў стала неадчувальнай. І смага нашай духоўнай пустыні заключаецца ў прагненні Божай прысутнасці. Мы хочам зноў вярнуць сабе пэўнасць таго, што Бог побач. Нам хочацца з лёгкасцю маліцца, служыць іншым, каб зноў   дасведчыць Яго моц і дзейнасць у нас, у нашым жыцці і ў іншых людзях.

            Пустыня з'яўляецца часам выпрабавання і спакусаў. Чаму выпрабаванняў? Таму што Бог жадае нам паказаць канкрэтна нашую веру, яе ўзровень і на чым яна па сапраўднаму грунтуецца. Наколькі моцная нашая вера. Ён хоча, каб мы ўбачылі ці сапраўды мы абапіраемся на Богу і Яго любові, ці ў нас ёсць нейкі іншы альтэрнатыўны грунт.

            Ведаючы ўсе нашыя слабасці, злы дух імкнецца, каб мы трапілі ў пастку свайго ўласнага эгаізму. Таму нельга забываць пра айца хлусні, які таксама прысутны на пустыні, каб нас спакушаць як некалі спакушаў Езуса: «Дух вывеў Езуса ў пустыню, каб д’ябал выпрабоўваў Яго.» (Мц 4, 1)

            Значыць на пустыні, якую мы перажываем у сваім жыцці, нам трэба быць чуйнымі, бо не заўсёды нас шатан будзе спакушаць непасрэдна да злога, ён можа лёгка змяніць сваю тактыку, каб нас заблытаць і ўвесці ў падман. Вельмі часта ў досведзе пустыні злы дух ператвараецца ў «анёла святла» і спакушае нас пад выглядам дабра. Яму тады лягчэй да нас даступіцца. Менавіта ён, злы дух, у нашым досведзе пустыні падшэптвае нам думкі, якія нас могуць схіліць да суму, ляноты і бессэнсоўнасці. І нам пад уплывам гэтых думак можа здавацца, што досвед гэтай пустыні нямае сэнсу, што нашае дуоўнае жыццё даўно легла ў руінах і няма сэнсу стараццца яго аднаўляць. Няма таксама і сэнсу знаходзіць час для Бога.

            Дарагія! Досвед пустыні нялёгкі, а нашыя пошукі нямогуць быць дарэмнымі. Калі мы абапіраемся толькі на Бога, не на эмоцыі, не на пачуцці. Калі мы толькі Богу давяраем,  то і надалей мы будзем трываць у веры, незалежна ад таго ці адчуваем мы прысутнасць Бога ці не. Калі мы надалей у нашых пошуках патрабуем бачных і адчувальных знакаў Яго прысутнасці ў нашым жыцці, калі без іх мы пачынаем траціць грунт пад нагамі, як той чалавек у пустыні, калі нарэшце мы наогул пачынаем сумнявацца прысутнасці Бога ў нашым жыцці, то нашая вера патрабуе ўмацавання і ачышчэння.

            Час нашага складанага досведу прамінае. А тое, што застаецца ў нашым жыцці, не праміне ніколі - гэта Божая любоў, якую мы лепш можам спасцігнуць, праходзячы праз цяжкасці пустыні. Таму асноўны наш пошук на гэтай духоўнай бяскрайняй прасторы - гэта навучыцца мацней  і больш любіць. Гэта галоўнае. Ад нас саміх залежыць тое, як мы гэты час пустыні правядзем, але аднаго можам быць пэўныя — Бог з намі заўсёды.

            Ёсць такія людзі, якія вандруюць па пустыні свайго жыцця ў пошуках прыемных адчуванняў. Неразумнымі яны лічаць тых, хто жадае іх пазнаёміць з Евангеллем. Такіх яны трактуюць як той змораны вандроўнік гандляра гальштукамі. Стыль Евангельскага жыцця не падыходзіць для іх пустыні. Але, калі  такія захочуць увайсці да «Божай Гасцініцы» пачуюць у адказ : «Прабачце, але сюды нельга ўвайсці без адноўленага сэрца». Амэн.